Nakakalungkot isipin na kung kailan nagpapakahirap gumawa nang mabuti ang isang tao para magustuhan siya bilang kaibigan ay tsaka siya di pinapansin, iniitsapwera at inaabuso.

At kung kailan napuno na ang salop nito at sinimulang isipin ang sariling kapakanan tsaka siya huhusgahan at sasabihan " lumabas din ang tunay na kulay".

Ang kasamaan lang bang paguugali nang isang tao ang batayan para sabihing yun siya at yung ang totoong siya?

Hindi man lang ba nila naisip na kaya man siya nagiging masama ay dahil sa sila ang nagpapakita nang kasamaan sa kanya?

Hindi ba nila alam na sila ang dahilan at sumasalamin lang sa kanila ang kanilang sariling pigura sa taong kanilang hinuhusgahan?

Hindi ba nila alam na para sa kanila ang mga paninirang moral na kanilang ibinabato sa taong nagbago dahil sa kanilang kakitirang pagiisip?

wALANG SANGOL ANG ISINILANG NA KASAMAAN ANG UNANG NATUTUNAN BAGO ANG KABUTIHAN NOON NGAYON AT KAILAN MAN.

sana lang kanilang mapagmuni muni at tanungin sa kanilang mga sarili
BAKIT SIYA NAGBAGO?

nakakalungkot na ang kanilang mga mata at tainga lang ang kanilang ginagamit para kilalanin ang tao hindi ang kanilang mga puso at isipan na siyang dapat.